Z życia szkoły

Aktualności
Ogłoszenia

Osiągnięcia

Sport

Informacje
o szkole

Historia
Patron

Współpraca
Kalendarz imprez

Dokumenty

Uczniowie

Samorząd
Klasy

Plan lekcji

Rada Rodziców

Pracownicy

Nauczyciele

Pedagog

Logopeda
Biblioteka

Świetlica

Galeria
Wycieczki
Galeria




 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Strona główna

                                             Historia szkoły

Szkoła Podstawowa nr 4 w Łańcucie to ponad 100 lat historii i tradycji. To miejsce szczególne, w którym zdobywało wiedzę i uczyło się patriotyzmu kilka pokoleń mieszkańców Łańcuta i okolic.

Kiedy dokładnie została założona szkoła? Tego nie wiadomo, ponieważ w zachowanych aktach brakuje dokumentów, na podstawie których można by odtworzyć historię jej powstania. Kronika prowadzona od początku istnienia placówki została zniszczona w okresie II wojny  światowej. Wiadomości dotyczące początku działalności szkoły zebrano więc od najstarszych mieszkańców dzielnicy Podzwierzyniec: Antoniego Szylera i Romana Frączka. Zachowali oni   w pamięci niektóre fakty i szczegóły z okresu swojej młodości.

Według ich wspomnień do końca XIX wieku w ówczesnej wsi Podzwierzyniec nie było szkoły. Większość mieszkańców nie umiała czytać i pisać, a tylko nieliczni gospodarze posyłali swoje dzieci do szkoły w Łańcucie. Jednak w miarę podnoszenia się świadomości społeczeństwa, powstała inicjatywa utworzenia własnej placówki. Około 1900 roku Rada Gminna, pod przewodnictwem wójta Michała Piekarza, podjęła starania o zorganizowanie szkoły wiejskiej. Gmina nie posiadała jednak funduszy na budowę nowych obiektów, dlatego zakupiono duży, drewniany dom, w którym powstała jednoklasowa szkoła ludowa. Pierwszym stałym nauczycielem, a zarazem kierownikiem placówki był Stanisław Kuziara. Do szkoły uczęszczało przeciętnie 20 -30 dzieci. Cały cykl nauki trwał cztery lata, a odbywała się ona systemem klas łączonych.

W 1914 roku, z chwilą wybuchu I wojny światowej, Stanisław Kuziara został powołany do wojska, a jego miejsce zajęła w tym czasie Izabela Szusł. Po zakończeniu wojny powrócił on jednak na swoje dawne stanowisko i sam prowadził szkołę. Dopiero pięć lat później przydzielono mu do  pomocy drugiego nauczyciela - Janinę Ląd. Wynajęto wtedy drugą salę lekcyjną i podniesiono stopień organizacji szkoły do dwuklasowej z sześcioletnim okresem nauczania.

W wyniku zmian administracyjnych, które miały miejsce w 1926 roku, wieś Podzwierzyniec została włączona do Łańcuta jako dzielnica tego miasta. W tym  czasie,   dzięki  staraniom   kierownika   szkoły i miejscowego społeczeństwa, podjęto inicjatywę budowy nowej placówki. Środki finansowe uzyskano ze sprzedaży gruntów, będących własnością dotychczasowej gminy. Zgromadzono materiały i systemem gospodarczym w 1928 roku rozpoczęto budowę szkoły na działce wydzielonej z pastwiska gminnego przy ulicy Kochanowskiego 6. Powstał jednopiętrowy murowany z cegły budynek, w którym znajdowały się cztery sale lekcyjne, sala rekreacyjna, kancelaria i mieszkanie kierownika. We wrześniu 1931 roku uczniowie rozpoczęli naukę w nowym budynku szkolnym.

Po wybuchu II wojny światowej władze okupacyjne ograniczyły zakres działalności szkoły do nauczania podstawowych przedmiotów w zakresie elementarnym. Nauka  odbywała  się z przerwami, gdyż w budynku kilkakrotnie stacjonowały wojska niemieckie. W tym czasie zlikwidowano bibliotekę, zbiór map, szereg pomocy naukowych oraz część dokumentacji szkolnej,  między  innymi  kronikę. Ówczesny kierownik Antoni  Wawrzaszek  i  jego  córka  Maria  brali czynny udział w szeroko rozwiniętej akcji tajnego nauczania. Naukę w szkole wznowiono dopiero we wrześniu 1944 roku, a cztery lata później podniesiono stopień organizacji placówki do siedmioklasowej i przydzielono czwartego nauczyciela – Marię Sowę.

Sytuacja lokalowa szkoły była w tym okresie bardzo trudna. Jednopiętrowy budynek nie był w stanie pomieścić wszystkich uczniów, dlatego też nauka odbywała się na dwie zmiany. Dodatkowo sytuację  komplikował   fakt,   iż   lokal   nie   posiadał  urządzeń   wodociągowych i kanalizacyjnych. Dotkliwie odczuwano również brak sali gimnastycznej. Powołano wówczas Komitet Rozbudowy Szkoły, który wraz z nowym kierownikiem, Stanisławem Regnerem, starał się zdobyć fundusze na ten cel. Wiosną 1967 roku rozpoczęto prace związane z rozbudową placówki. Dzięki ofiarnej pomocy mieszkańców, szybko udało się zakończyć budowę i 31 sierpnia 1968 roku odbyło się uroczyste otwarcie nowej szkoły. Następnie przystąpiono do kapitalnego remontu starego lokalu. Po przebudowie i połączeniu obu budynków szkoła tworzyła jednolitą całość. W 1970 roku uczniowie rozpoczęli naukę w normalnych warunkach lokalowych.

W  niedługim  czasie  w  sąsiedztwie  szkoły  zostało  rozbudowane  osiedle mieszkaniowe, w  związku  z  czym  znacznie  zwiększyła  się  liczba  oddziałów.  Średnio  rocznie  przybywało 50 uczniów, którzy musieli się uczyć na dwie zmiany. Budynek szkolny znów okazał się zbyt mały, by pomieścić wszystkich uczniów, dlatego też w latach osiemdziesiątych nowy dyrektor, Józef Mermer, rozpoczął starania o powtórną rozbudowę placówki. Wykupiono wówczas przyległy do szkoły teren gospodarczy dla celów rozbudowy. Brak wystarczających funduszy nie pozwolił jednak na rozpoczęcie prac.

Sytuacja zmieniała się, gdy w 1987 roku dyrektorem został Jan Flejszar. Wykonano wówczas zereg prac, które w znacznym stopniu poprawiły estetyczny wygląd szkoły. Trzy lata później przystąpiono do budowy nowego obiektu. Niezmiernie ważna okazała się wtedy działalność księdza proboszcza, Czesława Lecha, który zachęcał swoich parafian do udzielania pomocy przy budowie szkoły. Prace trwały siedem lat.

1 września 1997 roku odbyło się uroczyste oddanie nowego budynku.   Rozpoczęło  się   ono  Mszą  Świętą  w  miejscowym   kościele,  którą   poprowadził ks. biskup Stefan Moskwa. Poświęcił on Sztandar i nadał szkole zaszczytne imię Jana Pawła II.

W związku z reformą oświatową wprowadzoną w 1999 roku, nastąpiła zmiana organizacji placówki na 6-letnią szkołę podstawową oraz 3-letnie gimnazjum. Dotychczasowemu  dyrektorowi  szkoły,  powierzono  organizację  Publicznego  Gimnazjum nr 2
w Łańcucie. Konkurs na dyrektora Szkoły Podstawowej nr 4 wygrał Zdzisław Gaweł, który sprawował tę funkcję do dnia 31 sierpnia 2009 roku, kiedy to po 31 latach pracy, odszedł na emeryturę.

Z  dniem  1 września  2009 roku  Szkoła  Podstawowa  nr 4  im. Jana  Pawła  II  weszła w skład Zespołu Szkół Nr 1 w Łańcucie, którego dyrektorem została pani Anna Jęczalik-Jabłońska.

Obecnie w szkole pracuje 30 pracowników, w tym 24  nauczycieli. W 12 oddziałach uczy się 254 uczniów.

 

Zdjęcia z lat 60-tych

 

     

 

     

 

90-tych  

         

    

 

i dzisiaj

 

        

 

      

początek